O Μιχάλης Αεράκης είναι μία από τις πιο αγαπημένες και συνάμα διακριτικές παρουσίες στον χώρο της υποκριτικής τέχνης. Για χρόνια ήταν η «ψυχή» του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης και ταξίδεψε το θέατρο της πατρίδας του σε κάθε γωνιά της Ελλάδας ως καλλιτεχνικός διευθυντής. Τα τελευταία χρόνια το ευρύ κοινό τον αγάπησε μέσα από τους τηλεοπτικούς του ρόλους. Πρώτα ως παπα Μιχάλη στον «Σασμό», ύστερα ως Μανώλη στο «Πόρτο Λεόνε» και φέτος ως Παυλή Γρυλογιάννη στη δραματική σειρά του MEGA, «Δύο μαύρα πουκάμισα». Ο καταξιωμένος καλλιτέχνης μίλησε για όλα στο newsit.gr.
Η σειρά «Δύο μαύρα πουκάμισα» μεταφέρει τους τηλεθεατές στα χωριά της Κρήτης, ξεδιπλώνοντας μία ερωτική ιστορία γεμάτη ανατροπές και εκπλήξεις και ο Μιχάλης Αεράκης αναφέρθηκε στον ρόλο του, τη συνεργασία του με τον Βασίλη Μπισμπίκη και τη Μαρίνα Ψάλτη. Παράλληλα, μίλησε για την καριέρα του, για την αγάπη του για την Κρήτη και για την λατρεμένη του οικογένεια, την οποία έχει πάνω από όλα.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Φέτος πρωταγωνιστείτε στη σειρά «Δύο μαύρα πουκάμισα». Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε αμέσως «ναι» στη συγκεκριμένη δουλειά;
Καταρχάς, η Κρήτη. Οτιδήποτε έχει σχέση με την Κρήτη, είναι σαν να με φωνάζει ο ίδιος ο τόπος, σαν να μου ζητά να βοηθήσω και να συμμετέχω. Είναι μια εσωτερική φωνή που την ακούω πάντα, γιατί συνομιλώ βαθιά με την ιδέα της Κρήτης. Επιπλέον, το βιβλίο αυτό του Μένιου Σακελλαρόπουλου έχει για μένα μια ιστορία βάθους, καθώς το είχα πρωτοπαρουσιάσει ο ίδιος στο Ρέθυμνο πριν από δεκαέξι χρόνια. Όταν το διάβασα τότε, βρήκα το περιεχόμενό του τόσο ενδιαφέρον, που ως καλλιτέχνης ήθελα οπωσδήποτε να το γνωρίσει όσο το δυνατόν περισσότερος κόσμος, πέρα από το αναγνωστικό κοινό. Το προσπαθούσα, λοιπόν, όλα αυτά τα χρόνια και τώρα ήρθε η ευτυχής συγκυρία. Ο Πάνος Παπαχατζής, από την εταιρεία παραγωγής Αργοναύτες, υιοθέτησε την πρότασή μου για να γίνει το βιβλίο σειρά. Και, φυσικά, δίπλα στους Αργοναύτες στάθηκε ένα από τα μεγάλα και ιστορικά κανάλια, το MEGA, το οποίο αγκάλιασε αμέσως αυτή την προσπάθεια.
Πώς νιώθετε που αυτή η ιδέα κατάφερε τελικά να γίνει πράξη;
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Αισθάνομαι πολύ χαρούμενος. Στη συνέχεια μπήκαν οι συντελεστές και η σειρά άρχισε να μορφοποιείται με σπουδαίους καλλιτέχνες πριν βγει στον αέρα. Πάντα ήμουν της άποψης ότι, αν και ασφαλώς δεν υπάρχει έτοιμη συνταγή επιτυχίας, με τον νόμο των πιθανοτήτων μια δουλειά μπορεί να ξεχωρίσει όταν υπάρχει επί της ουσίας αυτή η μαγική λέξη: η ομάδα. Χωρίς ομάδα δεν μπορείς να καταφέρεις τίποτα, σε όποιο επάγγελμα κι αν βρίσκεσαι. Ακόμα και εσείς οι δημοσιογράφοι, αν δεν έχετε τη στήριξη του μέσου σας ή της επαγγελματικής σας ομάδας, το βέβαιο είναι ότι η προσπάθεια θα αποτύχει. Στη δική μας περίπτωση, υπήρξε η ευτυχής συγκυρία να δημιουργηθεί μια συγκροτημένη ομάδα με πολλούς γνωστούς και, κυρίως, εξαιρετικούς ηθοποιούς. Όλοι μαζί προσπαθούμε να στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια, ώστε να έχει τη μεγαλύτερη δυνατή ανταπόκριση στο ευρύ κοινό.
Θα ξεχωρίσω δύο πρόσωπα από το καστ, τη Μαρίνα Ψάλτη και τον Βασίλη Μπισμπίκη. Πώς είναι η συνεργασία σας;
Με τον Βασίλη γνωριζόμαστε κάμποσα χρόνια και έχουμε ξανασυνεργαστεί. Είναι ένας σπουδαίος ηθοποιός και ένας εξαιρετικός άνθρωπος, ο οποίος ίσως είναι ολίγον τι παρεξηγημένος από μερικούς. Όμως, έχει ψυχή μάλαμα, την ψυχή ενός μικρού παιδιού. Είναι τόσο δοτικός και συνεργάσιμος, που μπορώ να πω ότι – στις τόσες δουλειές που έχω κάνει μέχρι σήμερα – τον κατατάσσω ανάμεσα στους πέντε κορυφαίους συναδέλφους που είχαν αυτά τα σπάνια χαρακτηριστικά. Με τη Μαρίνα Ψάλτη συνεργάζομαι για πρώτη φορά. Πάντα την εκτιμούσα και τη σεβόμουν βαθύτατα ως καλλιτέχνη. Τώρα, μου δίνεται η ευκαιρία να τη γνωρίσω και ως άνθρωπο και νιώθω πραγματικά ευτυχής γι’ αυτό.
Τι να περιμένει το κοινό στα επόμενα επεισόδια της σειράς;
Κάθε επεισόδιο στηρίζεται ακριβώς πάνω σε αυτή τη λέξη: την ανατροπή. Στόχος είναι ο τηλεθεατής να αιφνιδιάζεται από επεισόδιο σε επεισόδιο, ώστε να διατηρείται αμείωτο το ενδιαφέρον του και να αναρωτιέται με αγωνία τι θα γίνει στη συνέχεια. Οι ανατροπές, άλλωστε, είναι μέρος της… συνταγής όλων αυτών των δραματικών σειρών. Έτσι και στη δική μας δουλειά, το στοιχείο της ανατροπής θα αρχίσει σταδιακά να κυριαρχεί. Υπάρχουν πολλές δυνατές παράλληλες ιστορίες. Δεν είναι μονάχα ο κεντρικός άξονας με τον Αντώνη Μυριαγκό, που υποδύεται τον Σήφη, τον Μανούσο που ενσαρκώνει ο Βασίλης Μπισμπίκης, ή τη Μαρκέλλα, την οποία υποδύεται η Μαριάννα Κιμούλη. Υπάρχουν κι άλλες, εξαιρετικά ενδιαφέρουσες παράλληλες διαδρομές που πραγματικά θα ξαφνιάσουν τον κόσμο και θα τον κάνουν να αγαπήσει αυτή τη σειρά ακόμα περισσότερο.
H Κρήτη που λατρεύει και ο σασμός
Η Κρήτη είναι ένας τόπος ιδιαίτερος, ευλογημένος. Τι είναι αυτό το κάτι παραπάνω που έχει, ώστε να βλέπουμε – όχι για πρώτη φορά – ιστορίες να διαδραματίζονται σε αυτόν τον τόπο;
Η Κρήτη, ας μην ξεχνάμε, έχει μια δική της ξεχωριστή κουλτούρα, ιστορία, έθιμα και παραδόσεις. Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχουν άνθρωποι που την έχουν καθιερώσει, κάνοντας αυτό το ευλογημένο νησί να συζητιέται σε ολόκληρο τον πλανήτη. Έχει ανθρώπους εξαιρετικούς, προικισμένους με πολλές αρετές. Έχει το στοιχείο της φιλοξενίας, της μπέσας. Είμαστε ένας λαός φιλελεύθερος και κουβαλάμε μέσα μας το ανυπότακτο. Έχουμε, βέβαια, και ένα ελάττωμα, το οποίο πηγάζει από την υπερβολή μας: αλίμονο αν θίξει κάποιος την υπερηφάνεια μας. Εκεί, αμέσως τον τοποθετούμε στην απέναντι πλευρά. Δεν θέλουμε ούτε να τον ακούμε ούτε να τον βλέπουμε. Κι αυτό γιατί σκεφτόμαστε «Ενώ εγώ σου προσφέρω τα πάντα, εσύ προσπάθησες να με ξεγελάσεις ή να με προσβάλεις;». Η Κρήτη, λοιπόν, είναι περηφάνια. Είμαστε μια «περήφανη ράτσα», όπως έλεγε και ο Νίκος Καζαντζάκης. Και είναι πολύ μεγάλη ευθύνη να κουβαλάς στην πλάτη σου, σε όποιο μήκος και πλάτος της γης κι αν βρεθείς, αυτή την καταγωγή. Την καταγωγή της Κρήτης.
Σασμός σημαίνει συμφιλίωση. Τι σημασία έχει για εσάς αυτή η λέξη;
Ο σασμός – ως λέξη και ως έννοια – είναι για μένα ευλογία. Επί της ουσίας, είναι η υπέρβαση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους ή δύο οικογένειες που έχουν βλάψει η μία την άλλη. Όταν ανάβει μια μικρή φλόγα κάτω στην Κρήτη, η κοινωνία αντιδρά αλυσιδωτά και η βεντέτα μπορεί να πάρει τεράστια έκταση. Εκεί, λοιπόν, μπαίνουν στη μέση άνθρωποι που χαίρουν της εκτίμησης και των δύο πλευρών, προκειμένου «να τα σιάξουν» και να συνεχιστεί η ζωή ομαλά. Δεν οφείλει και δεν χρωστάει κανένα παιδί ή εγγόνι να καταδιώκεται για ένα σφάλμα που έκανε κάποιος πρόγονός του, χωρίς το ίδιο να φταίει σε τίποτα. Χρησιμοποιώ τακτικά την ιστορία ενός φίλου μου από την Κρήτη που έχει φύγει από τη ζωή, του Σήφη, ενός επιφανούς επιχειρηματία που έχαιρε του σεβασμού ολόκληρου του νησιού. Ήταν από τους ανθρώπους που λέμε ότι «δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του». Κάποτε τον ρώτησα «Σήφη, ίντα πάει να πει αντρειά για σένα;». Περίμενα να ακούσω οτιδήποτε άλλο, εκτός από αυτό που μου απάντησε. Μου είπε «Μιχάλη, αντρειά για μένα είναι να κάνεις ένα λάθος, να το παραδεχτείς και να πας να ζητήσεις συγγνώμη. Αυτή είναι η αληθινή αντρειά. Δεν είναι ούτε τα πιστόλια, ούτε οι κούπες». Τον κοίταξα αιφνιδιασμένος και του είπα «μα μου το λες εσύ αυτό; Εσύ το έχεις κάνει ποτέ;». Και η απάντησή του ήταν «όχι μια και δύο φορές, αλλά πολλές». Εκεί υποκλίθηκα. Και πάντοτε θα μεταφέρω τη φωνή του φίλου μου για τον ορισμό της αντρειάς, όπου κι αν βρίσκομαι – είτε στην Κρήτη, είτε στην Αθήνα, είτε στην Πελοπόννησο. Πραγματικός άντρας είναι αυτός που θα κάνει το λάθος, θα βρει το θάρρος να το παραδεχτεί και θα ζητήσει συγγνώμη.
Στη σειρά «Σασμός» που σας αγάπησε το ευρύ κοινό υποδυθήκατε τον ρόλο του παπά Μιχάλη. Φοβηθήκατε ότι μπορεί να σας στιγματίσει;
Όχι, δεν σκέφτομαι έτσι. Όταν ξεκινώ μια συνεργασία, πηγαίνω πάντοτε με την ίδια επαγγελματική ευσυνειδησία, αισθανόμενος το βάρος του χαρακτήρα, είτε ο ρόλος είναι μικρός, μεσαίος ή μεγάλος. Ποτέ δεν μπήκα σε τέτοιους διαχωρισμούς. Στόχος μου είναι να κάνω όσο γίνεται καλύτερα τη δουλειά μου και να πείθω τον θεατή ότι αυτό που βλέπει δεν είναι ο Μιχάλης Αεράκης, αλλά ο ίδιος ο παπάς. Γι’ αυτόν τον λόγο, μάλιστα, πάρα πολλοί τηλεθεατές το πίστεψαν πραγματικά και έπαιρναν τηλέφωνα στο κανάλι ρωτώντας «πού τον βρήκατε αυτόν τον παπά;». Δεν ήξεραν, βλέπετε, την πρότερη πορεία μου. Πίστεψαν ότι είχαν βάλει έναν αληθινό ιερέα να παίξει! Αυτό με ευχαρίστησε και με δικαίωσε πάρα πολύ. Και βεβαίως, ο ρόλος του παπά Μιχάλη είμαι σίγουρος ότι θα με συνοδεύει για πολλά χρόνια ακόμα.
Ξέρω ότι ο ρόλος σας είχε άλλο όνομα και ζητήσατε να τον ονομάσουν Μιχάλη λόγω του παππού σας που ήταν ιερέας…
Πράγματι, ο ρόλος αρχικά λεγόταν Γρηγόρης. Όταν μου ανατέθηκε, ζήτησα από την παραγωγή να τον μετονομάσουμε σε Μιχάλη. Όλοι υπέθεσαν, όπως είναι φυσικό, ότι το έκανα για μένα, για να ακούω το δικό μου όνομα. Τους είπα, λοιπόν «πριν βγάλετε συμπεράσματα, θέλω να ξέρετε ότι με αυτόν τον ρόλο επιθυμώ να τιμήσω τον συγχωρεμένο τον παππού μου. Ήταν ο παπά Μιχάλης στα Ανώγεια, ένας ιερέας που συμμετείχε σε πάρα πολλούς σασμούς σε εκείνες τις ταραγμένες εποχές». Εγώ, ως μικρό παιδί τότε, βρισκόμουν στα πόδια του και έβλεπα τις συνάξεις που γίνονταν στο σπίτι μας. Δεν καταλάβαινα, βέβαια, πολλά τότε. Αργότερα έμαθα ότι όλος εκείνος ο κόσμος – που δεν ερχόταν μόνο από τα Ανώγεια αλλά και από τα γύρω χωριά – εμπιστευόταν τυφλά την κρίση του παππού μου, ώστε να μπει διαμεσολαβητής σε οποιαδήποτε παρεξήγηση ή διαφορά υπήρχε ανάμεσα στις οικογένειες.
Οπότε, από εκεί εμπνευστήκατε και τη συμπεριφορά του τηλεοπτικού παπά Μιχάλη;
Ακριβώς. Από εκεί «ξεπατίκωσα», αν θέλετε, τη συμπεριφορά του παππού μου: το πώς δρούσε, το πώς μιλούσε, το χιούμορ που διέθετε. Ήταν ένας ιερέας της διπλανής πόρτας. Η πραγματική του αποστολή ξεκινούσε αμέσως μετά το «Δι’ ευχών» της κυριακάτικης λειτουργίας. Τότε άρχιζε το έργο του παπά, ο οποίος όφειλε –και οφείλει ακόμα και σήμερα– τη λειτουργία που κάνει μέσα στην εκκλησία να τη μεταφέρει σε όσα περισσότερα σπίτια μπορεί: σε ανθρώπους πονεμένους, δυστυχισμένους, φτωχούς και ανήμπορους. Αυτός πιστεύω ακράδαντα ότι είναι ο πραγματικός ρόλος και η αποστολή ενός ιερέα.
Το έργο του στο ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης
Για 17 χρόνια ήσασταν καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης. Τι σας προσέφερε αυτός ο διοικητικός ρόλος και τι είναι αυτό που σας έχει μείνει χαραγμένο;
Είδα το θέατρο «πίσω από τις κουρτίνες», από την πλευρά της οργάνωσης, και έμαθα πάρα πολλά πράγματα. Κατάλαβα πώς στήνεται μια παραγωγή και πώς επιλέγεται ένα έργο, λαμβάνοντας πάντα υπόψη το κοινό στο οποίο απευθύνεσαι. Είναι διαφορετικό το κοινό της Κρήτης και το ρεπερτόριο που πρέπει να του προσφέρεις, και διαφορετικό το κοινό της Αθήνας με τις αναρίθμητες θεατρικές σκηνές. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους, έζησα μεγάλες χαρές, αλλά και πολλές αγωνίες.
Ο στόχος μου δεν ήταν ποτέ να παραμείνει το Θέατρο Κρήτης εντός των τειχών, αλλά να «διαλαλήσει την πραμάτεια του» γιορτινά – κυρίως τα καλοκαίρια – με μεγάλες παραγωγές σε ολόκληρη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Ακόμα και ένας στόχος που αρχικά φαινόταν άπιαστος, το να μπει το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης στην Επίδαυρο, πραγματοποιήθηκε με τη δική μας παραγωγή στις «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα και με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο.
Από τη θέση αυτή, λοιπόν, τα έζησα όλα. Αυτό όμως που στερήθηκα, είναι ότι «στέγνωσα» καλλιτεχνικά, καθώς για 17 ολόκληρα χρόνια δεν συμμετείχα σε παραστάσεις ως ηθοποιός. Και το λέω με χαρά και περηφάνια: σε όλο αυτό το διάστημα, δεν χρησιμοποίησα ποτέ το θέατρο για να καλύψω τις προσωπικές μου καλλιτεχνικές ανάγκες· ούτε έπαιξα, ούτε σκηνοθέτησα. Ήμουν αποκλειστικά πίσω από τη σκηνή. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο, πιστέψτε με, υπέφερα.
Όμως, τραβώντας μια γραμμή, ο απολογισμός είναι απόλυτα θετικός. Προσέφερα ό,τι μπορούσα στο θέατρο και στην Κρήτη. Ταξιδέψαμε παραστάσεις στις λεγόμενες «άγονες γραμμές» – σε μικρά χωριά όπου οι κάτοικοι έβλεπαν θέατρο για πρώτη φορά στη ζωή τους –, δώσαμε δωρεάν παραστάσεις σε φυλακές, δημιουργήσαμε παιδικά και εφηβικά θεατρικά εργαστήρια, ερασιτεχνική ομάδα, και τιμούσαμε κάθε χρόνο μια προσωπικότητα εγνωσμένης αξίας της χώρας μας. Γίνανε πάρα πολλά και για όλα αυτά νιώθω βαθιά περήφανος.
Η ευτυχισμένη οικογένεια
Εμείς ξέρουμε τον καλλιτέχνη Μιχάλη Αεράκη. Ποιος είναι ο άνθρωπος Μιχάλης Αεράκης; Ο σύζυγος, ο πατέρας, ο παππούς;
Είμαι ένας άνθρωπος που μεγάλωσε πάρα πολύ δύσκολα. Ο πατέρας μου έφυγε για τη Γερμανία όταν ήμουν μόλις επτά χρονών, σε μια ηλικία που τον είχα πραγματικά ανάγκη. Έλειψε για κάμποσα χρόνια και θυμάμαι πως φώναζα «μπαμπά» τον θείο μου, τον αδελφό της μητέρας μου. Στερήθηκα τα παιχνίδια, όμως όλο αυτό με ευαισθητοποίησε πολύ γρήγορα.
Με ενδιέφερε πάντοτε ο διπλανός μου, το αίσθημα της αλληλεγγύης το κουβαλώ και θα το κουβαλώ για όσο ζω. Νοιάζομαι για τον πονεμένο, τον στερημένο, τον φτωχό άνθρωπο, για όλες αυτές τις κοινωνικές ομάδες στις οποίες σήμερα πολύ εύκολα βάζουμε μια αρνητική ταμπέλα. Θέλω να γνωρίζω τον άνθρωπο στην ουσία του. Δεν με ενδιαφέρει τι δουλειά κάνει ή τι λάθη έχει κάνει στη ζωή του. Θέλω να «χωθώ» μέσα του, να συνομιλήσω με τον εσωτερικό του κόσμο και να καταλάβω το «γιατί».
Είμαι ένας άνθρωπος πάρα πολύ ήρεμος. Τώρα που έφτασα σε αυτή την ηλικία, νιώθω πως ό,τι απέκτησα στη ζωή μου –όσα άκουσα, όσα διάβασα, όσα έμαθα– ήταν δανεικά. Έχει φτάσει η ώρα που πρέπει να τα επιστρέψω πίσω. Τίποτα δεν μου ανήκει, απλώς όλα αυτά αποτελούσαν ένα σημαντικό βοήθημα για το δικό μου ταξίδι. Όπως λέει και μια μαντινάδα «Όλοι προσωρινοί είμαστε σε τούτους δα τους τόπους, τι πιο ωραίο να ‘σαι απλός και να αγαπάς τους ανθρώπους;». Αυτοί οι στίχοι με χαρακτηρίζουν απόλυτα.
Είστε παντρεμένος εδώ και πολλές δεκαετίες. Υπάρχει μυστικό για μια μακροχρόνια σχέση;
Η αλληλοκατανόηση, ο αλληλοσεβασμός και το να μη βάζεις χαλινάρι στον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Πρέπει να τον εμπιστεύεσαι για τα πάντα. Αν, λοιπόν, μπορούμε να ονομάσουμε «συνταγή» αυτά τα στοιχεία – με κυρίαρχη πάντα τη λέξη αγάπη –, τότε αυτό είναι το μυστικό που κρατά τη σχέση με τη γυναίκα μου ζωντανή εδώ και 46 με 47 χρόνια. Μεγαλώσαμε παρέα. Αισθάνομαι όμορφα που δημιούργησα μια καλή οικογένεια, την οποία θέλω να προστατεύω από οτιδήποτε έχει σχέση με τη δουλειά μου και τη δημοσιότητα.
Πολύ καλά κάνετε. Δεν θα σας ρωτήσω κάτι άλλο προσωπικό, δεν θα ήθελα να σας φέρω σε δύσκολη θέση…
Όχι, δεν είναι θέμα δυσκολίας. Είναι απλώς ότι η οικογένεια αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο. Θεωρώ ότι έχω πετύχει σε αυτόν τον τομέα, παρά τα όποια λάθη έχω κάνει στην πορεία, γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να κολυμπάει διαρκώς μέσα στην αγιοσύνη. Δίπλα μας υπάρχει πάντα και ο διάβολος, ο οποίος καμιά φορά μας τσιγκλάει. Ωστόσο, αυτό που με χαρακτηρίζει είναι ότι θεωρώ την οικογένεια κάτι το ιερό. Είναι τοποθετημένη πολύ ψηλά μέσα στη συνείδησή μου και την αφήνω στον δικό της, ξεχωριστό θρόνο. Η οικογένειά μου έχει τον δικό της θρόνο και ένας άλλος, διαφορετικός θρόνος, ανήκει στην προσωπική, επαγγελματική και κοινωνική μου πορεία.
Πολλές φορές σάς βλέπουμε να μιλάτε και να προσπαθείτε να βοηθήσετε τον Στάθη Μαντζώρο…
Αυτό είναι ένα πολύ ιδιαίτερο και ειδικό κεφάλαιο για μένα. Γνώρισα τον Στάθη μέσα από τη σειρά. Δεθήκαμε πάρα πολύ, όπως άλλωστε και με όλα τα υπόλοιπα παιδιά, αλλά και με τον Δημήτρη Ήμελλο. Δυστυχώς, έτυχε αυτή η μεγάλη ατυχία στον Στάθη και εδώ και 15 μήνες είναι καθηλωμένος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου μετά από ένα βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Ευτυχώς, τον τελευταίο μήνα, η κατάσταση της υγείας του παρουσιάζει μια πολύ θετική τροπή. Τον επισκέπτομαι τακτικά, αγαπώ πολύ τον ίδιο και την οικογένειά του, την οποία γνωρίζω προσωπικά και προσεύχομαι πραγματικά να γίνει γρήγορα καλά. Όπως του είπα, μάλιστα, πριν από μία εβδομάδα που τον είδα, εύχομαι να ξανασμίξουμε σύντομα, είτε σε κάποιο τηλεοπτικό πλατό είτε σε μια θεατρική σκηνή.
