Ο Θανάσης Κουρλαμπάς στο newsit.gr: «Το βράδυ που έχασα τη μητέρα μου έπαιξα στο θέατρο» - Οι «Κουτσουπιές» και οι παραστάσεις που πρωταγωνιστεί

Προσθήκη του newsit.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

Ο Θανάσης Κουρλαμπάς έχει μια μακρά και αξιοσημείωτη πορεία στην τέχνη της υποκριτικής. Φέτος διανύει μια ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο. Τηλεοπτικά τον συναντάμε στην κωμική σειρά της ΕΡΤ1 «Κουτσουπιές», ενώ στο θέατρο πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η Ιδέα της Χρονιάς» στο θέατρο Βρετάνια, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, αλλά και στον «Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς», που συνεχίζει για έβδομη χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη.

Ο καταξιωμένος καλλιτέχνης μίλησε στο newsit.gr για τους ρόλους του, τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και τη δύναμη του θεάτρου. Η κουβέντα ξεκίνησε από τις «Κουτσουπιές», την κωμική σειρά της δημόσιας τηλεόρασης που πρωταγωνιστεί, η οποία προβάλλεται καθημερινά από Δευτέρα έως Παρασκευή στις 19:00 στην ΕΡΤ1. Παράλληλα, ο Θανάσης Κουρλαμπάς εξομολογήθηκε ότι το βράδυ που έχασε τη μητέρα του ανέβηκε στο θεατρικό σανίδι και μάλιστα έπαιξε σε μία πολύ απαιτητική παράσταση, χαρακτηρίζοντας τη διαδικασία ως ψυχοθεραπευτική.

Οι «Κουτσουπιές» και η αγάπη του για την τηλεόραση

Αρχίζουμε από τις «Κουτσουπιές». Πώς νιώθεις που είσαι φέτος στη νέα κωμική σειρά της ΕΡΤ;

Είναι μεγάλη χαρά, γιατί τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση η κωμωδία είναι πάρα πολύ αναγκαία. Έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ωραία ιδέα της Δήμητρας Σκάρσου, με εξαιρετικά σενάρια και μια υπέροχη ομάδα μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Ήθελα χρόνια να συνεργαστώ με τη σκηνοθέτιδά μας, τη Βίκυ Μανώλη, και επιτέλους τα καταφέραμε. Οι «Κουτσουπιές» είναι ένα κλασικό ορεινό χωριό, όπου συγκρούονται δύο κόσμοι: αυτός της ελληνικής επαρχίας με τους Αθηναίους, οι οποίοι καλούνται να ζήσουν ξεμαθαίνοντας τις αστικές τους συνήθειες. Στα γυρίσματα περνάμε πρωτίστως εμείς καλά, γελώντας με τις καταστάσεις, και απ’ ό,τι φαίνεται αυτό περνάει και στον κόσμο.

Ο Βλάσης και ο Θανάσης έχουν κοινά στοιχεία;

Ένα κοινό στοιχείο και των δύο είναι η ενσυναίσθηση. Προσπαθούμε πραγματικά για το καλό των γύρω μας και αγαπάμε βαθιά. Ο Βλάσης αγαπάει πολύ τη Ρίνα, υπάρχει έντονο συναίσθημα. Είναι ο κλασικός τύπος που είναι λίγο αθώος και λίγο καταφερτζής. Προσπαθεί να συνδυάσει τα ασυμβίβαστα και από εκεί προκύπτουν κωμικές καταστάσεις, αλλά καταρχάς είναι ένας καλός άνθρωπος.

Τι είναι αυτό που αγαπάς στην τηλεόραση;

Πρώτα απ’ όλα, σου δίνει τη χαρά να μπαίνεις στα σπίτια άγνωστων ανθρώπων και να τους προσφέρεις ό,τι μπορείς μέσα από κάθε ρόλο. Είναι πολύ συγκινητικό το καλοκαίρι στις περιοδείες στην επαρχία, όταν έρχεται κόσμος και σου εκφράζει τη χαρά του που τον συντρόφευες όλο τον χειμώνα. Επίσης, η τηλεόραση με έκανε καλύτερο ηθοποιό, γιατί σμίλεψε τα εκφραστικά μου μέσα και μου έδωσε τους δικούς της κώδικες, καθώς μέχρι τότε έκανα μόνο θέατρο. Κρατώ, τέλος, τους σπουδαίους ανθρώπους που γνώρισα μπροστά και πίσω από τις κάμερες.

Ο Θανάσης Κουρλαμπάς υπηρετεί την τέχνη του εδώ και 30 χρόνια

Πώς προσεγγίζεις την αλήθεια ενός χαρακτήρα;

Λειτουργώ λίγο με το ένστικτο, λίγο με τη σκέψη και πολύ με τη φαντασία. Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα μιλούσε, πώς θα έτρωγε ή πώς θα καθόταν αυτός ο άνθρωπος. Φτιάχνω ένα θεωρητικό σχήμα και μετά το εμπλουτίζω με συναίσθημα. Κάθε φορά που παίζω, προσπαθώ να βγω απέναντι ως θεατής και να αναρωτηθώ: «αυτό εμένα θα με έπειθε;». Ακόμα κι αν κάνω κόντρα ρόλους ή κωμωδία, προσπαθώ πρώτα να πείσω τον εαυτό μου για την αλήθεια τους και μετά το αφήνω στην κρίση του κοινού.

Υπήρξε κάποιος ρόλος που σε ζόρισε περισσότερο ψυχολογικά;

Στο θέατρο υπήρξαν πολλοί. Στην τηλεόραση με ζόρισε ο Κυριάκος στον «Άγιο έρωτα». Προσπάθησα να τον αγαπήσω, όμως έλεγε και έκανε πράγματα που – αν και ήταν συμβατά με τη λογική περασμένων δεκαετιών – σε μένα ήταν εντελώς ασύμβατα. Κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια να πείσω τον εαυτό μου για όσα έλεγε την ώρα της σκηνής.

Πώς χειρίζεσαι τον ανταγωνισμό;

Είναι στη φύση της δουλειάς μας. Πρόκειται για ένα εποχικό επάγγελμα, όπου πάντα υπάρχουν πιο αξιόλογοι άνθρωποι από εσένα και κανείς δεν είναι «πρώτος». Επειδή αλλάζεις δουλειά μία και δύο φορές τον χρόνο, διεκδικείς διαρκώς. Μακάρι να μπορούσαμε να δουλεύουμε όλοι, αλλά οι ρόλοι είναι λιγότεροι. Οπότε, προτάσσεις όσα έχεις κατακτήσει σε ικανότητες και εμπειρία για να πας παρακάτω.

Το θέατρο και οι παραστάσεις που πρωταγωνιστεί

Πάμε στο θέατρο και στην «Ιδέα της Χρονιάς». Πώς είναι η συνεργασία σου με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη;

Με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη είχαμε βρεθεί δύο φορές ως ηθοποιοί και υπάρχει μεγάλη εκτίμηση, αλλά πρώτη φορά με σκηνοθετεί. Είναι ένας ευγενέστατος και ευφυέστατος καλλιτέχνης. Με βοήθησε πολύ σε πράγματα που εν αγνοία μου είχαν γίνει μανιέρα, φέρνοντάς με πίσω σε στοιχεία που είχα ξεχάσει μέσα στην καθημερινότητα. Έστησε μια ευφυέστατη κωμωδία με τρομερό ρυθμό και ανατροπές. Είμαι χαρούμενος για τον ρόλο, αλλά κυρίως για τη συνεργασία με τον Άκη Σακελλαρίου, τη Ναταλία Δραγούμη και τη Σοφία Βογιατζάκη. Γελάσαμε πολύ στις πρόβες και χτίσαμε έναν μικρόκοσμο χαράς που περνάει στο κοινό.

Συνεχίζεις όμως και με τον «Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς», όπου με τον Γιώργο Γαλίτη αλλάζετε ρόλους από το ένα δευτερόλεπτο στο άλλο. Πόσο δύσκολο είναι αυτό;

Είναι ένα ταξίδι επτά χρόνων, βασισμένο στην ευφυέστατη διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, ενός τεράστιου κεφαλαίου στη ζωή μου. Η παράσταση είναι συγκλονιστική και βιωματική, «ιδρώνουμε τη φανέλα», γι’ αυτό και δεν παίζεται πάνω από μία δύο φορές την εβδομάδα. Εναλλασσόμαστε με τον Γιώργο Γαλίτη σε 19 ρόλους, χωρίς κοστούμια ή αντικείμενα, παρά μόνο με μια περιστρεφόμενη καρέκλα. Μετά από επτά χρόνια sold out, το στοίχημα έπιασε: με ένα ισχυρό κείμενο του Τολστόι και το πάθος των ηθοποιών, χτίζεις κόσμους ολόκληρους. Τις Παρασκευές παίζω στις 18:00 στο Αλκμήνη και μετά τρέχω με το μετρό στο Βρετάνια. Όσο για τον Γιώργο, είναι πλέον κάτι παραπάνω από αδερφός, έχουμε τέτοια σύνδεση πάνω στη σκηνή και τέτοια αγάπη στη ζωή, που νιώθω σαν να έχω το σώμα και τη φωνή του.

Πόσο εύκολο είναι να δημιουργηθούν αληθινές σχέσεις σήμερα;

Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν δυσκολέψει πολύ. Έχουμε απομονωθεί στην αγωνία της επιβίωσης – όχι για το ξερό ψωμί, αλλά για το πού πηγαίνει ο κόσμος μας. Πρέπει να ψάξεις με το φακό για μια καλή είδηση. Στα 55 μου, με δύο παιδιά γύρω στα 20, αναρωτιέμαι τι κόσμο θα ζήσουν εκείνα, αλλά και τι θα ζήσω εγώ τα επόμενα χρόνια. Μετά τον κορονοϊό και τις συνεχείς κρίσεις, ο άνθρωπος φοβήθηκε και κλείστηκε στις οθόνες. Ως παιδί της επαρχίας, θυμάμαι τα παιχνίδια στην αλάνα και την ανθρώπινη ώσμωση. Τώρα ούτε στον γείτονα δεν λέμε εύκολα «καλησπέρα», αντιδρούμε με καχυποψία. Οι σχέσεις δυσκόλεψαν, γιατί πρωτίστως δυσκόλεψε η σχέση μας με τον εαυτό μας.

Τα όνειρα και η εξομολόγηση για τη δουλειά του

Κάνεις όνειρα και σχέδια;

Βέβαια. Σχέδια σταματάς να κάνεις μόνο όταν φεύγεις από τη ζωή. (Γελάει). Κάνω σχέδια για τα παιδιά μου, τους ανθρώπους μου και τη δουλειά που υπηρετώ από το 1993. Είμαι ευλογημένος που σταθεροποιήθηκα σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, περπατώντας στους δρόμους που ήθελα και γνωρίζοντας τα όριά μου. Πλέον, το βασικότερο για μένα δεν είναι ποιον ρόλο θα παίξω, αλλά το πώς θα περάσω τη σεζόν. Η δουλειά μας είναι επίπονη και ψυχοφθόρα. Πρέπει να ξυπνάς στις 04:30 για το γύρισμα και μετά από το γύρισμα να τρέξεις στο θέατρο. Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν την ψυχή τους πάνω στη σκηνή, αλλιώς αυτή η δουλειά δεν βγαίνει. Είμαι βαθιά περήφανος για τους συναδέλφους μου, γιατί δουλεύουμε συχνά πάνω από τα ανθρώπινα όρια. Ό,τι κι αν σου συμβαίνει, στις 21:00 που χτυπά το τρίτο κουδούνι, οφείλεις να είσαι εκεί.

Έχουμε δει ηθοποιούς να ανεβαίνουν στη σκηνή ακόμα και μετά από κάποια απώλεια…

Συνέβη και σε μένα το 2021, όταν έχασα τη μητέρα μου. Εκείνη τη μέρα παίζαμε τον «Ιβάν Ιλίτς» – ένα έργο που μιλά ακριβώς για τον θάνατο – και η παράσταση ήταν sold out. Δεν ήταν εύκολο να διώξεις όλο αυτόν τον κόσμο. Έπαιξα κανονικά εκείνο το βράδυ και ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Αυτό το εσωτερικό κλικ που κάνεις για να αφήσεις τον πόνο σου πίσω στο τρίτο κουδούνι και να τον ξαναπιάσεις μετά το χειροκρότημα, είναι τρομερά ψυχοθεραπευτικό.

Η δουλειά αυτή σε έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο;

Είναι παγίδα να το πεις αυτό, γιατί η υποκριτική σού βγάζει στην επιφάνεια και τις ρωγμές, τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειές σου. Αν όμως καταφέρεις να τα δεις, σε βοηθά να αναμετρηθείς με τον εγωισμό σου, καθώς στη σκηνή οριοθετείς καθημερινά τον εαυτό σου σε σχέση με τον συνάδελφο: μέχρι πού διεκδικείς χώρο και μέχρι πού παραχωρείς. Αυτή η τριβή φέρνει όλο σου τον εαυτό μπροστά σου, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά του πρόσημα. Δεν ξέρω αν έγινα καλύτερος άνθρωπος, σίγουρα όμως συγκρούστηκα και συνεχίζω να συγκρούομαι με τον εαυτό μου. Και αυτό από μόνο του είναι βαθιά θετικό.